PikeXL is gestart in september 2008.   

 

Wordt vervolgd. Zeer binnenkort. Ik gaf het al aan; weer een nieuwe verslaving erbij. Kan dan natuurlijk ook niet lang duren voordat je weer aan de waterkant staat om allerlei nieuwe spulletjes uit te testen. En te vangen. En alle merkwaardigheden van het vissen op snoekbaars te doorgronden. Want poeh, makkelijk is het niet. Zelden zo’n wisselvallige en kieskeurige vis meegemaakt. Je kan er geen pijl op trekken.

De tweede keer dropshotten was in principe niet veel anders dan de eerste keer. Zelfde stekken, zelfde aasjes maar geen enkele aanbeet. In een soort wanhoopspoging, wanneer niks het lijkt te doen, grabbel je nog eens in een voorraadje shadjes, ooit eens bedacht om mee op zeebaars te vissen. Even vreemd gaan met een Lunker City fin s. Ik denk dat ze al een jaar of 10 in mijn koffertje zaten. Blijkt dan toch ineens dat de snoekbaars wél los is…. 2 mooie snoekbaarsjes, 40+, in 10 minuten tijd en daarna is het weer over. Komt er toevallig net een schooltje voorbij? Ligt het aan de kleur en het aasje? Het tempo van binnenvissen? Ligt het aan de schemering? Ik ben tenslotte net iets later dan vorige keer aan het vissen en rond 8 uur is het toch al aardig donker aan het worden, het is ook al bijna oktober.

De derde keer ben ik nog iets later, ik ben een stek opgeschoven als de schemering al begint in te vallen. Tropische temperaturen en dat op zondag 2 oktober. Prima die opwarming van de aarde ;) Wel veel halfdronken volk op het water, boten zonder verlichting, drijvende discotheken.. een drukte van belang. Terwijl half NL met het bord op schoot naar Studio Sport zit te gapen knoop ik een nieuw onderlijntje aan. Ik zoek dekking achter het gebouwtje van de havenmeester zodat de Hollandse Schlagers die uit het nabijgelegen volkscafé naar buiten waaien wat gedempt worden en ik in betrekkelijke rust achter de stekels aan kan gaan.

21/00 Fluocarbon, maatje 2 standout wormhook en een fluttertail Ayu, dat moet het om te beginnen maar eens gaan doen. Een klein guitig shadje met een dubbel staartje. Ik krijg onder een bruggetje tik na tik maar allemaal felle baars die aan de staart gaan hangen. Leuke test voor je reactievermogen maar je wil natuurlijk ook wel eens even van nabij kennismaken met die rakkers… Het shadje is te klein om een staartdregje te monteren, of misschien is mijn hengeltop gewoon iets te stug. Ik schakel over op een wat grotere montage en laat de baarzen voor wat de zijn.  25/00 fluo, EWGhook en een Jerk jr 4,5” in het kleurtje Anchovie, zilvergrijs met holo glitter en een gifgroen staartje dat nog net geen licht geeft. Ach, waarom niet?

Ik experimenteer wat met verschillende dropshotloodjes, maar niet allemaal even succesvol. Ondanks het gerenommeerde merk is het druppelloodje met klemwarteltje van bedroevende kwaliteit, te weinig ruimte om de lijn in vast te zetten en ik verspeel ze bij de eerste de beste steen onder water. Dat schiet niet op. Wat een verspilling, zonde dat de commercie zoveel invloed heeft op de kwaliteit. Terug naar de staafloodjes, die bevallen me ook werpend tot nu toe het beste. Het is wel even zoeken naar het juiste gewicht. 21 gram is net ff te zwaar, gooit prima en ver maar bij het langzaam binnendraaien geeft het net teveel weerstand en is het te weinig subtiel. Mijn hengel staat te krom en een aanbeet(je) komt direct op de ruggengraat van de hengel. Duidelijk te stug, zo ga ik vis missen. 10 gram, het andere uiterste in mijn doosje is weer te licht, ik voel nauwelijks bodem en heb niet het idee dat ik zo de meeste kansen maak op vis. 14 en 18 gram, dat is de ideale maat bij mijn 10-40 grams Powerloop. Beetje afhankelijk van de grootte en de weerstand van het gekozen rubbertje en de snelheid waar ik mee wil vissen varieer ik tussen deze twee gewichten. Dat 4 gram zoveel verschil kan uitmaken. En dit is nu net ook het mooie van de doorontwikkeling van dit al decennia oude systeem. Flexibiliteit. Snel kunnen omschakelen als de omstandigheden veranderen.  

Zo kom ik er op uit dat ik net genoeg gewicht nodig heb om goed de bodemstructuur te kunnen voelen, de top van mijn hengel daarbij nét in een lichte kromming trekkend, maar ook weer voldoende curve overlatend voor de aanbeet. Even nadenken bij wat je doet en dan kom je er wel. Het is een subtiele visserij, compleet anders dan de voor ons gebruikelijke manier van vissen met GROOOOOT kunstaas op nog grotere snoek. Dit is Ultra Lichtgewicht vissen en ideaal om af en toe een uurtje vissen mee te pikken. Doosje mee, hengeltje en netje in de hand en een beetje struinen. Heerlijk.

Natuurlijk komt het er ook wel weer een keer van dat je beladen met dozen vol rubbertjes in een boot kruipt en voorzien van alle randapparatuur op zoek gaat naar de ideale stekken om de kansen en vangsten te maximaliseren, maar zo, even een vluggertje tussendoor, is toch meer Zen. Kop leegmaken en vissen.

Ik peuter wat bruggentjes en dukdalvers af, zoekend naar de plekken waar je je kan voorstellen dat er snoekbaars moet liggen. Kruip in de huid van weetjewel. Ik krijg ondertussen een aardig beeld van de bodemstructuur om mij heen. In een waaier gooi ik rond en voel precies daar waar de bodem zacht en zompig is en daar waar de verschillende keien, zand en steenslag ligt. Fietsen en winkelkarren hoef ik niet zo bang voor te zijn, nog niet zo lang geleden is de boel hier aardig opgeschoond. Zo ontstaat een redelijk nauwkeurig beeld van mijn stek. Vroeger viste ik hier regelmatig met het pennetje en kleine aasvis maar zulke duidelijke verschillen merk je daar natuurlijk niet bij op.  Ik concentreer me op de hardere bodem en ga steeds scherper vissen naar de obstakels die hier staan; een aangemeerde boot, bruggen en palen en de oude kademuur die onlangs vervangen is maar nog ergens onder de nieuwe steigers die er voor geplaatst zijn ligt. Ideale plekken voor Stekelmans om zich te verschansen.

Een strak geplaatste worp, met een beetje mazzel zo in het donker (ik zie niet zo veel als ik zou willen met wat tegenlicht van de aanpalende bebouwing) ploft net onder de brug en naast de palen in het water. Ik laat het geheel even afzinken en vis het tergend langzaam binnen. Af en toe stil laten hangen, beetje wiebelen met de top van je hengel. Simpelweg door de losse grip met kleine kneepjes van je wijsvinger af te wisselen. Ongetwijfeld een recept voor RSI maar het levert kleine schokjes op van pakmbeet een cm of 4-5, die, 25 meter verderop, onder water voor de nodige verleiding moeten zorgen. Werkt prima als het geheel van hengel, lijn en molen goed in balans is en het zwaartepunt ongeveer onder de voet van je molen zit. Nog zo’n stukje subtiel maatwerk. Tiktiktik, rustig draaien aan de slinger, iets groter tikje, stil laten vallen. Tiktiktik, halve slag aan de slinger, tikkertik, enzovoort, zolang er maar geen voorspelbare regelmaat in komt te zitten. Niet gestaafde theorie en praktijk vallen zo samen.

Het denkwerk wordt ruw verstoord door een kneiter van een aanbeet. Met grof geweld is de Jerk jr. te pakken genomen. Als een donderslag bij de heldere hemel waarin de halve maan zichzelf een prominente plek heeft aangemeten. De eerste gedachte gaat naar snoek maar hevig bonken op de lijn geeft aan dat een forse snoekbaars zich vergist heeft. De hengel gaat krom als de spreekwoordelijke hoepel en de strijd duurt nog even voort. Gelukkig heb ik haar weg kunnen houden bij de obstakels en heb ik de ruimte om haar rustig uit te drillen. Ze blijft diep en stevig mokken maar komt langzamerhand toch dichterbij.

Ik graai naar het net en daar wordt het nog even spannend. Het netje blijkt toch wat kleiner dan gedacht. Of de vis groter, hoe je het zien wil. Ik schep de vis zo goed en kwaad als het gaat, zo zonder vismaat moet je het maar in je eentje rooien. Ik trek de kop boven het net tot aan de steel maar de staart wil er niet in. Ze houdt zich stijf als een plank, stekels recht overeind. Met haar bek wijd open komt ze vast te zitten in het net maar optillen wil zo niet lukken. Vervolgens bedenkt ze zich nog een keer en begint te klappen, hangt nu naast het net maar klapt gelukkig ook weer terug en is moe genoeg om nu wel het net in te glijden. Kantjeboord, dat had net zo goed anders kunnen aflopen. Een mooie, zware vis die uiteindelijk 70cm op het meetlintje aangeeft. Daar doe je het voor! Fotootje maken is lastig maar mijn armen zijn net lang genoeg om binnen de minimale focus een plaatje te schieten. Met mijn linkerduim druk ik af. Lijkt wel poweryoga. Onthaken, rustig op de hand leggen voor een traditioneel afscheidsplaatje en zwemmen maar weer. Prachtige vis.

Ik fatsoeneer mijn spullen, check even of de fluocarbon nog een rondje mee kan en vis weer verder. Ik draai me om, pak de andere kant van de stek en krijg niet veel later de volgende aanbeet, vlak onder mijn voeten. Ze haalt het niet bij de vorige kanjer maar ook deze kortstondige ontmoeting is leuk. Een mooi snoekbaarsje, 45cm of daaromtrent, heeft zich eveneens vergist in de Jerk jr. Deze kleine rukker heeft zich wel bewezen vandaag. Onthaken en wegwezen.

De lucht begint wat af te koelen, ik hou het voor gezien. Ik heb zo’n vermoeden dat dit vaker gaat gebeuren. Even twee uurtjes ontspannen dropshotten.