PikeXL is gestart in september 2008.   

 

Het is gesloten tijd voor de snoek maar dat is nog geen beperking, volgens de visserijwet mag je in de gesloten periode maart-juli er wel op vissen alleen geen maatse snoek meenemen. Dat doe we sowieso niet (sterker, het zou geheel verboden moeten worden) en dus blijft het snoekseizoen gewoon open tot er niet meer met kunstaas, dode vis of kunstvliegen groter dan 2,5cm gevist mag worden. Voor de duidelijkheid; dat is formeel van 1 april tot 1 juni, of in de praktijk, tot de nationale hengelsportdag, dit jaar zaterdag 28 mei.

Goed, ff een uurtje vissen dus. Ik tuig op terwijl Jesse met zijn hengeltje de eerste pogingen onderneemt maar als snel afhaakt. Die pijl en boog is toch veel leuker. De jongens ondernemen een absoluut kansloze poging om de park-kaal-vretende ganzen aan een pijl te spietsen dus heb ik het rijk alleen en gooi een magnum bulldawg richting horizon.

Ik begin op een van de geijkte stekken; een uitstroompje van het helofytenfilter de grote plas in. Dit beetje stroming is vaak reden genoeg voor snoekmans om er achter te gaan liggen, ietwat opportunistisch wachtend op aasvis. De temperatuur is wat aan het oplopen en de waterplantjes ook. Mijn reel is iets te traag voor dit werk vanaf de kant en ik ben meer bodem aan het ploegen dan aan het vissen. Ik schakel over naar de regular bulldawg, een maatje kleiner dus.

 

De black-orange (blijft toch een van de klassiekers) krijgt een slinger en ploft met enig kabaal een meter of 30 verder in het water. Nog geen twee slingers aan de reel en het is hangen! Blijkbaar heb ik een snoek boven op zijn kop gegooid.. Een leuke dril volgt en niet veel later ligt er een lange slanke rond-de-negentig-snoek aan mijn voeten.

 

Jesse is inmiddels aan komen waaien en plukt zonder wat te vragen de camera van mijn nek en schiet wat platen. Zwaar apparaat dus helemaal recht is de horizon weer niet, maar wat geeft ‘t. Jesse baalt wel een beetje, pa vangt weer een snoek precies op de plek waar hij begon met vissen.

Ik geef hem een herkansing bij de volgende instroom. Hier staat vis, papa weet het zeker. Gooi nou maar een paar keer voordat ik hem weer onder je kont weg trek.. Het kan een gebrek aan talent zijn, of mazzel, of concentratie.. geen aanbeet in ieder geval. De jongens gaan weer op ganzenjacht en ik knoop een experimentje aan de speld. Een nog niet afgewerkt jerkbaitje, knalroze. Een bijna spontaan ontstaan vormpje, licht zinkend uitgelood.

Het is altijd even zoeken hoe je een nieuwe jerkbait moet vissen; snelheid, hengelactie, gewoon pielen tot je in de gaten hebt hoe hij werkt. Ik sta te klooien en ben gefocussed op de actie, eigenlijk niet eens aan het vissen. De actie is niet onverdienstelijk, eigenlijk wel goed te noemen. Langzaam op één tempo binnenvissend komt de bait omhoog, 30cm diepgang met een mooie S-curve dankzij de centrale uitloding. Op het ritme van de slinger slaat miss Piggy mooi uit. Iets sneller binnenvissend wordt het een topwater, de vorm drukt de jerk omhoog waarbij de s-curve wordt gecombineerd met een stevige flankende actie in het wateroppervlak. Door te combineren met stevige tikken met de hengel lukt het me zelfs om de bait vanuit deze toch al mooie actie als een vluchtende aasvis uit het water te laten springen. Da’s een mooie splash voor de zomermaanden!

Langzaam afzinkend heeft de bait een leuke waggel, rechtstandig naar beneden. Onregelmatig jerkend, forse halen en veel slack in de lijn gecombineerd met korte tikken tussendoor, duikt de bait tot ongeveer 1,5 meter diepte. Een veelzijdig aasje derhalve. Gooien is door de centrale uitloding nog even iets wat ik onder de knie moet krijgen. Met een rustige zwiep gaat het prima, te strak op tempo gegooid gaat de bait rondtollen en verlies ik lengte.

Al doende, een ruime 40-50 worpen verder, heb ik wel een aardig beeld van dit stukkie huisvlijt. Nog één laatste worp en dan zoek ik de jongens weer op. Vlak voor mijn voeten loopt de bait aan de bodem, dat dacht ik tenminste. Wat korte felle stompen op mijn hengeltop geven echter een ander signaal af… Een kleine felle rakker, waarschijnlijk helemaal gek geworden van de bait die al tientallen keren over zijn kop is getrokken, heeft de bait gegrepen en tolt nu in een volmaakte krokodillenrol om mijn lijn. De dril is kort, gauw onthaken en weer terug.

 

Jesse baalt wederom (..ik zei het je toch, hier ligt een snoek op je te wachten..) en maakt de foto’s. Zo, die rolverdeling is ook weer duidelijk. Tijd voor een bakkie koffie bij opa en oma en een chocomel voor de neandertalers…

Aart