It ain't over 'till the fat lady sings (the blues)
Posted on 07 Sep 2009
Vangst verslagen >>

It ain’t over ‘till the fat lady sings..

Klokslag 6.30 draaien we de parkeerruimte bij de benzinepomp op. Op Yuri na is het hele PikeXL-team compleet voor een dagje trollen. Plan was om vanuit onze Alkmaarse thuishaven richting het grote water, het Volkerak te trekken. Volgens de voorspellingen gaat de luchtdruk omhoog en de wind liggen maar stiekum staat er nog een dikke windkracht 3 tot kleine 4 na wat stormachtige dagen hieraan voorafgaand.

De Windfinder-site geeft op Grevelingen nog een golfoploop van 1,60m aan en het lijkt ons dan ook niet slim om de gok te wagen. Met een belabberd bakkie troost uit de Shellshop in de hand besluiten we om wat dichter bij huis te blijven en de Zaan te gaan bevissen. Ook een water wat aardig aan de maat is en flinke snoek en snoekbaars huisvest. Scheelt toch ook gauw anderhalf uur reistijd heen én terug dus qua affectieve vistijd ook geen slechte keus.

Kwartiertje later staan we bij de trailerhelling en na een half uurtje liggen de drie boten gebroederlijk naast elkaar en steken we van wal. Nog geen vijf minuten later verslikt  de eerste kleine snoek zich aan de oranje fatso van Roland. Dat belooft wat. Niks is minder waar want een dikke twee uur later, na de verschillende vaarten en kanalen richting Zaan te hebben afgevist staat de teller nog steeds op 1. Dit wordt een taaie dag.

Dus gas erop en verkassen naar de Zaan maar ook daar niet veel actie. De ernies lopen 4 tot 4,5 meter diep en de taludjes afspeurend naar scholen aasvis blijft het kommer en kwel. Fer pakt in het haventje een snoekje en mist verderop nog een lome aanbeet. Dat had wel eens een grote kunnen zijn. Roland vangt in een zijslootje nog wat en ook Kees pakt welhaast per ongeluk nog een visje van een centimeter of 75 mee.

..ga je moeder maar halen

Echt vrolijk worden we er niet van. Tijd voor een jägermeister in het lokale café. Die blijkt niet koud genoeg, is net hoestdrank en dus een biertje om het weg te spoelen en een bittergarnituurtje er overheen. Ondertussen lijkt alles wel tegen te zitten.

Het loopt inmiddels tegen 2 uur dus besluiten we er langzaam aan een punt aan te draaien. Met Kees bespreek ik de tactiek voor de laatste vaarten terug naar de trailerhelling. Die zijn, in tegenstelling tot de Zaan, een goeie 1.80 meter diep. Mooi voor de shadclones. Aan mijn handhengel Berts Koi en aan een meter of 3 daarachter op de afgesteunde hengel een Green Shiner. Kees een Orange Cbra en in het bellenspoor blijft de grote Ernie hangen. Vier hengels breed zakken we de vaart af, Fer en Roland varen een meter of 50 voor ons. De moed zakt me in de schoenen en vertwijfelend vraag ik Kees wat we vandaag toch verkeerd hebben gedaan.  In de boten voor ons beginnen ze inmiddels op te ruimen. ‘Blijven vissen..It ain’t over ‘till the fat lady sings’..produceert Kees een van zijn one-liners.

Met een wrang glimlachje keutelen we voorbij het pontje vol meewarig kijkende toeristen, nog zo’n 150 meter naar de helling en de dag is voorbij. In gedachten schuifelt de voluptueuze dame al tussen de coulissen door het podium op om met zoetgevooisde stem ..summertime, an’ the livin’ is easy… ten beste te geven. ..fish are jumpin’ an’ the cotton is high... klinkt het al smalend in mijn hoofd.

Tot een dwingend rrrrrrrrrrr....rrrrrrrrr! de serene rust rondom ons verstoort. Geen kijkharde aanbeet maar een paar lome stompen op mijn Bulldawgrod zijn het overduidelijke teken dat de Green Shiner haar maagdelijkheid verloren heeft. Vis! GROTE VIS! De komende drie minuten gaan wellicht de boeken in als hilarisch, maar toch op zijn minst komisch en hectisch. Kees geeft de boot een subtiele slinger naar rechts en dwars in de vaart liggend heb ik alle ruimte om de vis te drillen. 

De vis komt op een meter of 20 van de boot met zijn grote kop en lange lijf even aan de oppervlakte. F*ck! Dit kon wel eens een heftig PR zijn! Voor Kees is het de eerste meter in zijn nieuwe boot en het is ff stuntelen. Rap draait hij de andere hengels binnen, hangt de clones in het topoog, zet ze terug in de nieuwe steunen en schuift ondertussen met zijn linkerhand het grote  Musky-net uit. Rustig en koelbloedig lijk ik de vis uit te drillen al begint het wel wat drukkig te worden. We liggen overdwars op zo’n beetje het drukste punt in de vaart. In- en uitgaande zeilboten, de pont, rondvaartbootje en aansnellende teamgenoten maken het wat onoverzichtelijk. De vis lijkt dun gehaakt en snel landen is een must.

Ploens. Ploens? En nog een keer. Ploens. Ploensploens? Vertwijfelend kijken we rond, ondertussen de snoek langzaam naar het net dirigerend. Ploensploens!? 

Gotverrr…. Twee hengels die, nu de druk van de lijnen er af is en topzwaar zijn geworden door de ingehangen clones en het wiebelen van de boot gewoon uit de nieuwe Berkley hengelsteunen overboord zijn vallen. Krijg nou de hik!

Maar de vis heeft even prioriteit nr 1, Keest strekt het net met zijn 6ft lange steel uit en ik trek de kop er boven. Met een soepele zwaai glijdt ze het diepe net in. Die kunnen toch nooit groot genoeg zijn. Ondertussen driften we door de wind bijna tegen de schoeiing en al wiebelend met een kapitale vis in mijn handen en een jubelende Kees achter me leggen we aan. Nou ja, een soort van aanleggen dan. De vis is in ieder geval binnen en dat dit een PR is was al duidelijk.

Een mooie grote dame die jammerlijk genoeg al eerder tegen een onhandige visser was aangelopen, getuige de twee los hangende kieuwbogen. Aan haar grote kop te zien moet deze vis veel zwaarder zijn geweest. Ze is nu duidelijk op haar retour en dat is toch wel triest. Maar goed, vis is vis en de Fat lady is voor even de mond gesnoerd.

Al 8 jaar staat mijn PR op 100,5 centimeter. Die laatste halve centimeter koesterde ik met een soort kinderlijk genoegen. Het meetlint blijft nu op 117 echte centimeters hangen. Das lekker! Jaren van een af en toe opspelende frustratie vallen ineens van je af. Om bijna te vergeten dat er nu nog zo’n 800 euri aan hengels en reels op de bodem naar lucht liggen te happen. Geen geklooi met onthaken, knippen die dreg, snel  een paar foto’s voor het nageslacht en terug met die vis. Felicitaties alom en maat Kees kan zelfs een innige omhelzing niet onderdrukken. Gekke vent, tis dat ik al vanaf de poepluiers met hem omga anders had ik hier toch wel bedenkingen bij gehad.

nog ff een plaatje en dan gauw weer zwemmen..

even bijkomen en dan met een machtige zwaai er weer vandoor..

Het volgende half uur staat in het teken van dreggen naar hengels. In de eerste drift vis ik met mijn kunstaasredder de hengel van Kees op en net als ik bedenk het er maar bij te laten zitten hangt ook de mijne aan mijn stierenneusring. Dus al met al komt het allemaal goed, de traditionele whisky kan gedronken worden. Het miniflesje Ardbeg, waar door de jaren heen al een stoffig laagje op was ontstaan, klokt soepel naar binnen en de vreemde mix van adrenaline en alcohol laat een weldadig gevoel achter.  Laat die Big Mmmammah nu maar opkomen….

Maestro, muziek!

Aart

PikeXL

Laatst bijgewerkt op: 21 Nov 2009 at 09:28

Reacties