Kom maar bij die papa
Posted on 21 Oct 2009
Vangst verslagen >>

Er valt een bespreking weg uit mijn agenda. Twee dingen die ik kan doen, de kleine meid wat eerder bij oma ophalen of nog even snel een uurtje of wat  langs de waterkant vertoeven. Zoals het een goed vader betaamt schuif ik snel wat dozen kunstaas in mijn schoudertas en pik ik twee hengels uit het rek. Het idee is tweeslachtig, verticalen met de kleine nano dawgs langs de kade en, als dat niet werkt, gooien met de wat zwaardere bulldawgs. Klein beginnen, groot eindigen.

Aan de kade, toch wel een van de mooiste snoekbaarsstekken in deze omstreken, is het druk. Verderop in het kanaal zijn ze nog volop doende met baggerwerkzaamheden. Eigenlijk tegen beter weten in leg ik het parkeerbonnetje achter het raam van mijn auto en haal ik wat klein spul uit mijn tas. Voorzichtig priegel ik een beetje langs de nieuwe steiger die ze tegen de oude kade hebben geplakt. Onder de steiger en tussen de palen moet het toch vol liggen met snoekbaars.

Rustig wandel ik de hele kade af, paaltje voor paaltje afpeuterend met een witte nano dawg die ik voor deze gelegenheid in het buikoog heb bevestigd. In het kopoog een klein dregje waardoor het geheel op zijn kop maar in evenwicht recht onder mijn top hangt. Experimentje. Soort van dropshotten zonder loodje zeg maar.  

Subtiele tikjes en stuiterend op de bodem moet dit toch flinke baars of snoekbaars tot een aanbeet kunnen verleiden. Maar geen actie. Geen stootje, geen tikje, noppes. Als de kade vervolgens vol komt te liggen met passantenboten is de lol er ook wel af. Echt ruimte om nu nog met de grote bulldawgs te gaan gooien is er niet meer. Dit gaat niks worden, dus spullen weer de auto in en met een tussenstop op een bekend dressuurwater richting de oppas. Tijd begint een beetje te dringen maar ik kan het niet laten.

Ik slinger de tas over mijn schouder en neem mijn zware hengel mee. Na 50 meter begin ik al behoorlijk spijt te krijgen. Die hele verzameling bulldawgs snijdt nu al stevig in mijn nekspieren. 100 meter verder begin ik serieuze gedachten te krijgen me maar aan te melden voor de Paralympics. Gelukkig ben ik er en kan ik de zware last in het gras laten zakken. Ik begin met een pounder Walley en geef hem een slinger. Dit zwaar beviste water zal deze joekel van een bulldawg nog niet veel hebben gezien en dat zou de dressuur kunnen doorbreken. Casten gaat niet echt subtiel natuurlijk maar een meter of 25 verder ploft hij met veel kabaal in het water. Als de snoek nu niet wakker is…

Binnenvissen gaat redelijk maar de waterplanten staan toch nog wel aardig hoog. Zo ben ik het Waterschap in de schouw aan het ontlasten. Dit werkt niet. Ik begin mezelf ondertussen een behoorlijke prutser te vinden (hetgeen doorgaans volmondig bevestigd wordt door mijn vismaten..).

Ik stap over naar een maatje kleiner in de hoop die iets hoger, net over de planten te kunnen vissen. Een Magnum volgt dezelfde route en ritueel maar ook hier blijf ik te vaak hangen in de planten om het vissen effectief te kunnen noemen. De beperkte tijd die ik heb vliegt voorbij en het wordt tijd om van tactiek te wisselen. Ik grabbel wat in mijn tas tussen de verschillende tackleboxen en vind nog een sample van een grote zuurstokroze chatterbait. Met twee enkele haken en het nodige rubber zo'n 7 inch lang, een aardig groot apparaat. Keus is gauw gemaakt.

Gooien gaat als een tierelier en het grote blad voor de jigkop maakt dat ik hem hoog in het water, vlak onder het oppervlak kan vissen. Ik kan de roze kleur prima zien en laat het kunstaas wat zakken als er gaten tussen de wierbedden zitten. Kijk, dat geeft vertrouwen.

Miss Piggy geeft flink wat tegenstand, een stevige wiebel doet de top van mijn toch wel stugge hengel hevig trillen. Nog in de eerste cast, een meter of vijf voor me, loopt de bait plots wat stroef. De wiebel is weg,  geen waterplanten in de buurt, ik snap het niet helemaal tot ik een vage schim achter het kunstaas zie flanken. Shit, hangt er een cm of 70 snoek aan de twisterstaart te sabbelen! Gedwee volgt het de bait.  Ik geef een korte tik in de hoop de vis te haken maar sla zonder weerstand het roze gevaarte uit zijn bek. Een echte aanbeet kan ik het niet noemen, heel voorzichtig  heeft  hij/zij de bait van dichtbij bekeken. Geen haak gevoeld dus die kan voor een tweede poging.

In de komende vijftien minuten lijkt het wel speelkwartier. Op een 20 vierkante meter liggen drie snoeken die om beurten een soort van schijnaanvallen plegen op de chatterbait. Met vol enthousiasme duiken ze van onderaf  op of vlak langs de bait en volgen hem tot onder mijn voeten. Kennelijk is dit ding zo irritant voor ze dat ze er niet van af kunnen blijven. Haken en vangen is echter een heel ander verhaal. Met een van de drie heb ik even contact maar de haak blijft niet zitten. Speelkwartier is over en ze houden het voor gezien. Ik stiefel een stukje verder en beloof mezelf ze op de terugweg nog een herkansing te geven.

Ik zoek iets dieper water op en pak het duikertje dat twee waterpartijen met elkaar verbindt. Een klassieke plek voor snoek natuurlijk. Bij de duiker grote scholen speldaas, vlak onder de oppervlakte. Zodra de chatterbait in de buurt komt vliegt de wolk aasvis met een hoop gespetter uiteen. Dit moet elke snoek in de buurt toch attent hebben gemaakt. Ik vis het duikertje en de aanliggende sloot af maar geen resultaat. Dan maar naar de andere kant van de duiker. Daar is het meteen raak. De bait jaagt ook hier het speldaas de stuipen op het lijf. Ik figure8 een beetje en vanuit het niks is het KLABAMMES!

Uit haar hinderlaag in de duiker klapt een knappe snoek op de chatterbait. Dat geeft je toch iedere keer weer een hartverknettering in dat heldere water. Van schrik drukt mijn duim de reel in zijn vrijloop en dat is maar goed ook. Met een metertje lijn uitstaand valt er natuurlijk weinig te drillen. De snoek neemt een spurt van een meter of tien die ik met mijn duim op de spoel weet af te remmen. Reel weer in de vechtstand en na een korte hevig kopschuddende dril kan ik de snoek tussen de rietjes door naar de kant dirigeren. Kom maar bij die papa!

Het schepnet ligt nog aan de andere kant van het fietspad dus een beetje stuntelig op de steile oever buig ik voorover en weet ik de snoek in de kieuwgreep te pakken. De achterste enkele haak zit perfect in de bovenkaak gehaakt en de snoek is gauw ontdaan van dit kleinood.

Een mooie, puntgave en dikke 92cm heeft zich even vergist in die indringer in haar territorium. Even snel een paar plaatjes, onhandig met links, terwijl de snoek zich heeft overgegeven en rustig blijft. Gauw weer terug in haar element  en nog een plaatje toe als ze met een ferme staartslag weer de beschutting van de waterplanten opzoekt. Mooi.

Op de terugweg trakteer ik de drie belhamels nog een keer op mijn zuurstok. Wederom verschillende aanvallen maar haken ho maar. Ook in het naastliggende slootje zijn de snoeken geïnteresseerd maar echt secuur vis ik niet meer, ik ben stiekem toch al weer te laat.

 “..er kwam nog wat tussen..” mompel ik tegen een ietwat verontwaardigde oma terwijl de kleine meid onder tafel haar luier nog even snel vol poept. “ Koffie? Ja lekker, maar eerst even mijn handen wassen… “

Aart 

Laatst bijgewerkt op: 21 Nov 2009 at 09:31

Reacties